Ervaringen oud-deelnemers Jongerenproject

Op deze pagina vind je ervaringen van oud-deelnemers van het project. Het gaat hierbij om ervaringen uit verschillende jaren. De tekstjes van deelnemers uit even jaartallen zijn in het Nederlands, aangezien de studiereis in de even jaartallen in zuidelijk Afrika plaatsvond en de deelnemers uit de Lage Landen afkomstig waren. In de oneven jaren kwam een groep Zuid-Afrikaanse en Namibische studenten naar Vlaanderen en Nederland, dus deze teksten zijn geschreven in het Afrikaans.

 

Francine (deelnemer 2018):

‘Dat ik een interesse in zuidelijk Afrika had wist ik wel, maar waar te beginnen als je zo’n groot gebied wil leren kennen? Voor mij was het Jongerenproject de ideale manier om mijn eigen interesses in deze regio te onderzoeken. Met een bezoek aan Zuid-Afrika én Namibië, stedelijke gebieden én het platteland, musea, volkswijken, monumenten, universiteiten en koffietentjes krijg je een heel divers beeld. Elke dag had weer wat nieuws voor ons in petto en de vele gesprekken met de mensen die ons ontvingen droegen flink aan bij aan de diepgang van ons verblijf.’

 

Tim (deelnemer 2018):

‘Het Jongerenproject is een leuke manier om de verschillen en gelijkenissen tussen de Nederlandse en Afrikaanse taal op een avontuurlijke wijze te ontmoeten! Met een enthousiaste groep jongeren uit België en Nederland leerden we de plaatselijke bevolking en hun gebruiken als gastouders en studenten een beetje beter kennen. Al reizend tussen verschillende steden worden de verschillen tussen de mensen, rijkdommen, talen, fauna en flora …. doorheen zuidelijk Afrika duidelijk. Lokale specialiteiten zijn het uitproberen, proeven, verkennen, genieten… waard! Samengevat veel bijleren, genieten en ontdekken in een actief programma met fijne mensen! Dit is 'n baie lekker reis!

 

Manon (deelnemer 2018):

‘Het Jongerenproject dompelt je op leerzame wijze onder in de culturen van zuidelijk Afrika! Het programma is zeer gevarieerd: naast universiteitsbezoeken en lezingen, bezoek je ook culturele instellingen zoals musea of leer je een stad of plek beter kennen door een bus- of wandeltour. Tijdens de reis verblijf je bij gastouders of in een hostel, waardoor je zowel je gastgezin als reisgenoten goed leert kennen. Het Jongerenproject heeft mij niet alleen meer kennis over en Zuid-Afrika en Namibië opgeleverd, maar vooral mooie herinneringen, waaronder onvergetelijke avonden en vele vriendschappen!’

 

Sandu (deelnemer 2018):

'Mijn keuze mee te doen met het Jongerenproject was dat het een van de weinige mogelijkheden is om zuidelijk Afrika écht te leren kennen. Niet met een Djoser of KRAS-reis, maar echt tussen de Zuid-Afrikaners. Je krijgt de kans om zuidelijk Afrika te beleven in de ogen van mensen die er wonen, met een focus op de Afrikaanssprekenden.
Het is mega-interessant dat er op de andere kant van de aardbol een taal wordt gesproken die lijkt op de onze in een heel andere context. Ek is baie lief vir Afrikaans! Naast mijn voorliefde voor het Afrikaans, die nog meer gesterkt is door de reis, heb ik ook nieuwe inzichten gekregen in hoe zuidelijk Afrika zich heeft gevormd en heb ik genoten van de relaxte manier van leven daar.'

 

Nina (deelnemer 2012):

Zuid-Afrika is een land dat prikkelt, verwondert en soms verbijstert. In de maand dat ik het land doorkruiste met 15 Nederlanders en Vlamingen, heb ik ontzettend veel gezien en geleerd. Omdat je bij gastgezinnen slaapt en lokale organisaties bezoekt, leer je Zuid-Afrika heel snel van binnenuit kennen. Met geen enkele andere reis kom je zoveel te weten over de cultuur, natuur, geschiedenis en denkwijzen van mensen en hun land. Daarnaast is er gelukkig ook veel tijd voor gezelligheid: samen eten tijdens de braaikuier bij het kampvuur en dansen in de plaatselijke studentenclub. Veel van mijn reisgenoten zie ik nog steeds tijdens onze zelfgeorganiseerde reünies. Dat alles maakt het zeker tot een van de meest bijzondere reizen die ik heb gemaakt!’

 

Sophie (deelnemer 2012):

‘Op een avond in Stellenbosch in augustus 2012 zat deelnemer Patty te praten met schrijfster Lina Spies, die eerder die avond uit haar bundel Duskant die einders had voorgelezen. Om hen heen zaten verschillende andere deelnemers op de grond. Ik trok een kussen bij en luisterde gefascineerd naar het gesprek. Patty uitte haar verwarring over de Zuid-Afrikaanse maatschappij. Ze had geschiedenis gestudeerd en haar scriptie over de Waarheids- en Verzoeningscommissie geschreven en wist dus al veel over de situatie. Dacht ze. Maar nu ze hier kwam, bleek alles wat ze dacht anders te zijn. Ze wist niet goed wat nu racistisch was en wat niet, hoe ze moest denken, wat goed was en wat niet. Haar basis was weggeslagen. Lina gaf haar langzaam antwoord. Echte antwoorden waren het niet, maar wel inzichten van iemand die de grote lijnen van het leven begrijpt. Mijn vragenradar werd verder in beweging gezet. Net als Patty moest ik concluderen dat het niet zo simpel lag als vanuit Nederlands perspectief had geleken. De thema’s armoede, racisme, cultuur en taal kregen voor mij een nieuwe dimensie.’